เงียบ…แต่ไม่เหงา…
ทศพร กลิ่นหอม
ท่ามกลาง ความอึกทึกครึกโครมของชีวิตในเมือง เสียงอาจเป็นสิ่งทำร้ายผู้คนทั้งทางกายและทางใจ แต่การแสวงหาความเงียบและตระหนักถึงความงาม ไม่ใช่เป็นเพียงการถนอมสุขภาพกาย ทว่ารวมถึงการรักษาใจให้อยู่สุขอย่างสงบด้วย
“คนส่วนใหญ่นึกว่าเราจะต้องพูดเพื่ออธิบาย ต้องพูดเพื่อให้คนอื่นเข้าใจ แต่ความเงียบสามารถสื่อสารได้ดีกว่าคำพูดด้วยซ้ำไป”
มี เรื่องเล่าว่า ชายคนหนึ่งเดินเข้าร้านอาหารในเมืองนิวยอร์ก ที่มีตู้เพลงเปิดเพลง แต่ความรู้สึกของเขา เสียงนั้นเป็นเสียงอึงคะนึง ผู้คนในร้านแสดงท่าทางหงุดหงิดกระสับกระส่าย เมื่อชายคนนั้นลุกขึ้นไปหยอดเหรียญตู้เพลง และเลือกแผ่นความเงียบ ความเงียบครอบงำ ร้านนั้น เสียงช้อนกระทบถ้วยกาแฟ เสียงน้ำไหลจากกาลงแก้ว กลับสร้างความรื่นรมย์ให้กับผู้คนในร้านมากกว่า เป็นนิทานสอนใจจากวงเสวนา ‘ความเงียบกับความงาม’ จัดโดย ศูนย์จิตวิวัฒน์ และสมาคมหรี่เสียงกรุงเทพฯ เมื่อวันที่ 28 พฤษภาคม 2550 ถึงภาวะของผู้คนในสังคมปัจจุบัน ที่ถูกกักขังอยู่ในมลภาวะทางเสียง
